கண்ணோட்டத்தில்
கவிதை பிறக்கும்போது
அது காதல் தான்

ஒரு முறையேனும்
என் திசை நோக்கு
என் பயணம்
இனிதே நிறைவடையும்

உன் மனை முற்றத்தில்
நீ மதிமுகம் காட்ட
நான் காத்திருப்பேன்
அன்றே என்
வானில் பெளர்ணமி

சிறு உலகம்
பெரும் மகிழ்ச்சி
நீ நான்

முகத்தைக் காணாத பகலிலும்
மனதைத் தொட்ட
ராகங்கள் ஒலித்தன

ஒரு நிமிட சந்திப்பு
ஆயிரம் நாட்கள் நினைவாகிறது

தொடும் தருணம்
உடலை மட்டும் அல்ல
ஆன்மாவையும் உருகச் செய்கிறது

மூச்சுகளும் நேரம் போல
நிதானமாக கலக்கும்போது
காதல் நேரமற்று ஆகிறது

கண்கள் சந்திக்கும் இடத்தில்
வார்த்தைகள் மௌனமான
பாதை எடுக்கின்றன

கை சேரும் சுடு
நாளெல்லாம் மனதில் தங்கும்