மௌனமாக கையில் உருகும்
அந்த நொடி
ஒரு நூல் எழுதும் அளவுக்கு
ஆழம் கொண்டது

வசந்தகால தென்றலில்
உனைத் தேடியே அலை
பாய்கிறது மனம் நந்தவனத்து
வண்ணத்துப்பூச்சியாய்

சிரிக்கும் கண்களில்
சிலிர்க்கும் காதல்
மறைந்திருக்கும்

காதல் ஒரு மழை
நனைந்தால் தான்
அதன் தணிவு புரியும்

மெல்லிய காற்றில்
கலக்கும் மூச்சு
காதலின் தீயை பரப்புகிறது

பார்வை ஒன்றில் அழகு இருந்தது
அதிலிருந்தே தொடங்கியது நெருப்பு

பூட்டிக் கொண்டேன்
உன்னில் என்னை
தொலைந்தாலும்
உன்னோடு
தான் என்றே

இதயம் துளிக்கத் துளிக்க
நினைவுகள் மெதுவாக காதலிக்கின்றன

சுவாசத்தில் கலக்கும் பேராசை
இமைகளில் கதைகள் எழுதும்

காதல் என்பது
கை பிடிப்பது அல்ல
மனம் விடாமல்
ஒருவரை நினைப்பது