மறைந்த நினைவுகளின்
மென்மையான நூல்
இதயத்தை தினமும்
புதிய பந்தமாக பின்னிக்கொள்கிறது

நெஞ்சை தொடும்
ஒரு மென்மையான தொடுதல்
ஆயுளில் மறக்க முடியாததாய் போகும்

விலகலில் இல்லை
வாழ்க்கை
உன் விழிகளில்
என்றுணர்ந்தேன்
என்னவனே

காதல் ஒரு இசை போல
மனம் அதற்கேற்ப ஒலிக்க தெரிந்தால்
வாழ்வு மெலோடியாகும்

சத்தமில்லாமல் வந்த
உணர்வுதான்
உண்மையான காதல்

சின்ன புன்னகையின் தீப்பொறி
மனதின் இருளை
கரைத்து ஒளியாக்குகிறது

பார்க்க மறுத்த
விழிகளும் காத்துக்கிடக்கு
உன்னன்பில் தொலைந்து

இதயம் ஏற்றுக்கொண்ட நபர்
காலத்தை விட
வலிமையான நினைவாக மாறுகிறார்

கருங்கூந்தலை கலைத்திடும்
தென்றல் காற்றும்
உன் ஸ்பரிசத்தையே
நினைவூட்டி செல்கிறது

வார்த்தைகள் இல்லாத நேரத்திலும்
பாசம் உள்ளத்தின் ஓசையாக
வளர்ந்து நிற்கிறது