மௌனம் பேசத் தொடங்கும்
தருணமே காதல்
உயிர் பெறும் கணம்

தள்ளி இருப்பதினாலேயே
தவிக்கிறேன் என்று சொல்ல
முடியாதடி நொடிப்பொழுதும்
நினைவுகள் உன்னிடம்
நிறைந்து இருக்கையில்

தோளில் சாயும் கணம்
காதலாகத் தொடங்கும்
அதில் உலகமே மங்கி விடும்

தனிமை பிடிக்கும்
நமக்கான உலகில்
சிறகடித்து பறப்பதால்
மனம்

தன்னை உருக்கி
கொண்டு
ஒளி கொடுக்கும்
மெழுகாய் நீயும்
உன் வலிகளை
தாங்கி கொண்டு
எனக்கு வழியாய்
இருக்கின்றாய்

மௌனமான ஒரு பார்வை
நூறு வார்த்தைகளைக் காட்டிலும்
மோசமான காதலாகும்

அருகில் இல்லையெனிலும்
மனதில் இடம் பெறுபவரே
உண்மையான காதல்

தொலைதூரம் நீ
சென்றாலும் வெகுதூரம்
உன்னை காதலிப்பேன்

யாருமற்று
வெறிச்சோடி கிடக்கும்
மொட்டை மாடியாய்
மனம் நீயில்லா
பொழுதுகளில்

இரு விழி
கவி எழுத
வீழ்ந்தேன்
உன் இதயத்தில்