விழிகளை மூடியும் நினைவில்
தவிக்கும் தூரம்தான் ரோமான்ஸ்

சிரிப்பின்
ஒரு சின்னத் தீப்பொறி
மனதின் இருளை
கரைத்து ஒளியாய் பரவுகிறது

மூச்சு அருகில் உணரப்படும்
அமைதியே காதலின்
ஆழமான மொழி

உன் இதழ்கள்
பேசுவதை விட
அதிகம் பேசுகிறது
உன் கண்கள்

திகட்டாத
தித்திப்பு
உன் இதழ்பட்ட
மிச்சம்

இரவின் அமைதியில்
அவளின் மூச்சு
இசையாக ஒலிக்கிறது

நீயும் நானும் தொலை
தூரமாய் காதலை
தொலைத்தே வாழ்கின்றோம்

நெருக்கம் இல்லாமல் கூட
சில பார்வைகள் தீயாக எரிக்கும்

பார்வை கூட பேசும் போது
உள்ளம் பாசத்தின் அலைகளில்
கரைந்து புதிய உலகத்தை காணும்

அழகான நினைவுகள்
காதலை நிரந்தரமாக்கும்
ஆனால் அவற்றை மறக்க
முடியாததும் உண்மை