உடல் பேசும் மொழி
உணர்ச்சிக்கு தான்
ஆனால் அந்த மொழியில்
பேச தெரிந்தால்
காதல் வேறு உயரத்தில் இருக்கும்

நினைவுகள் மட்டும்
மிஞ்சும் காதல்
காலம் கடந்தாலும் அழியாது

இருளில் கூட
அவளின் நெருக்கம்
ஒரு ஒளிக்கதிர் போல உணர்ந்தது

மௌனத்தில்
பேசும் கண்கள்
காதலின் கவிதை

கை தொடும் தருணத்தில்
இதயம் தன்
சத்தத்தை மறந்துவிடுகிறது

நீ புன்னகை காட்டி
நடந்து வரும் வீதியெங்கும்
உள்ள பூக்கள் கூட
தலை கவிழ்ந்து கொள்ளும்
உன் இதழ்களோடு
போட்டியிட முடியாமல்

நெருக்கம் வளர்ந்தால்
மௌனமே இனிமையான
மொழியாகிறது

உன்னுடன் பேசும்
ஒவ்வொரு நொடியும்
காலத்துக்கு அப்பாற்பட்ட
ஒரு சொர்க்கம்

பார்வை ஒன்று
இரவு முழுதையும்
மாயக்கனவாக்குகிறது

தேடவில்லை என்று வருந்தாதே
உன்னை தொலைத்தால் தானே தேடுவதற்கு...