நிறமாலையாய்
நிழலாடுகிறாய்
மனமும் நிலைத்து
விடுகின்றது
உன் நினைவுக்குள்

காதல் தொடங்கிய
இடம் மறந்தாலும்
அதன் சுவாசம் நின்றதில்லை

நீ மைல்கள் தொலைவில்
இருந்தாலும் நான் இங்கு
கேட்கும் குரல்களை
விட உன் குரல் மிகவும்
ஆறுதலளிக்கிறது

உன் பார்வையின் நிழலிலும்
என் மனது
காதலின் ஒளி தேடுகிறது

மௌனமாக தட்டும்
விரல்களில் கூட
ஆசையின் கவிதை எழுந்தது

தேவையில்லை என்ற
பின் தேடல் எதற்கு

விழிகளில்
ஜீவனும் ஏது
நீ விடைபெறும்
போது உனைக்காண

அழகிய கனவுகளாய்
உன் நினைவுகளை
போர்த்தி கொள்கிறேன்
நீ சென்ற பின்

இதயம் ஒருவரின்
பெயரை நினைக்கும் போது
சுவாசமும் மென்மையாகிறது

உன் நெற்றி
தீண்டும் போதெல்லாம்
நீ திலகமிட்ட
அழகிய தருணம்
என்னுள்ளும் என்னவனே