மௌனத்தின் மொழியில் மட்டுமே
ரொமான்ஸ் முழுமை பெறுகிறது

நீ என்னவன் என்பதில்
எப்போதும் எனக்கு
திமிர் அதிகம் தான்

விரல்களின் தடம்
உடலில் கவிதை எழுதுகிறது

தூரம் வெறும் அளவல்ல
உணர்வுகள் பேசாமலிருந்தால்
அது காதலுக்கே நிழல்

உன் புன்னகை எனக்கு
காதலின் முதல் கவிதை

உன் பெயரை கேட்டால் கூட
என் இதயம் ஒரு இசையை பரப்பும்

அடர்ந்த மௌனத்துக்குள்ளே
உரையாடும் இரு இதயங்கள் தான்
ரொமாண்டிக்கான வரையறை

நீ கெஞ்சும் போது
மிஞ்சினாலும்
உனை கொஞ்ச
தவறியதில்லை
சிறு குழந்தையாய்

நினைவின் மூலையில்
மறைத்து வைத்த சிரிப்பு
இரவின் அமைதியில் மட்டும் மலர்கிறது

ஓசையில்லா
பாஷையில்லா
நீண்ட மௌனமும்
பிடித்துதானிருக்கு
உன் சுவாச
தீண்டலில்