ழைத்துளி விழும் நேரம் போல
இதயம் துடிக்கும் காதல் தருணம்

மௌனம் சில நேரங்களில்
செவியால் கேட்க முடியாத
காதலின் சங்கீதம்

நினைவுகள் இரவின்
நட்சத்திரங்களை விட
அதிகம் ஒளிர்கின்றன

காதல் ஒரு உணர்வு
பூர்வமானது
அதை தன் துணையிடம்
இருந்து ஆத்மார்த்தமாக
பெற வேண்டும்

இரவில் மட்டுமே
பிரளயம் வரவில்லை
அவளது சரீரம் எனக்கு
அருகில் வந்தால் போதும்

சாய்ந்து கொள்ளும்
இடமெல்லாம்
உன் தோளின் மென்மை
நினைவெல்லாம் நீயாகி

கண்ணின் ஆழத்தில்
அவளின் ஒளி
இரவின் நிலாவை
மங்கச் செய்கிறது

விரல் தொடும் அருகில்
இல்லாவிட்டாலும் தினம்
தினம் மனதைத் தொடும்
உன் நினைவுகளுடன் நான்

முகம் தெரியாத
உன்னை காதலிக்கிறேன்
நீ என் முகவரியாய்
வருவாய் என
உன்னை தேடி தேய்கிறேன்
ஒரு நிலவை போல

கண்கள் பேசும் மொழி
காதலின் முதல் கவிதை